Kailua-Kona, big Island of Hawaii, 10 oktober 2009: het zou de dag van mijn triatlonleven worden. Mogen deelnemen aan de moeder aller triatlons op “heilige grond”, de droom van zowat elke triatleet, werd plots realiteit. Toen ik 3 jaar geleden de overstap maakte van de korte naar de lange afstand groeide het besef dat een kwalificatie tot de mogelijkheden behoorde. Het werden 3 jaren intensieve voorbereiding met ontelbare trainingsuren met dat ene ultieme doel voor ogen: mijn kwalificatie.

In mijn debuutjaar 2008 proefde ik voor het eerst van de volledige afstand. De bekroning volgde nauwelijks een jaar later bij mijn deelname aan de UK IM van Bolton: Age Group winnaar M45-49 en de felbegeerde 'slot' op zak.
Om in de beste omstandigheden aan de start te komen in Hawaii, besloot ik om twee weken op voorhand naar Kona af te reizen. Naast het 12u tijdsverschil moest mijn lichaam immers aanpassen aan het loodzware subtropische klimaat van dit prachtige eiland. Het werden twee fantastische weken van trainen en volop genieten van het opgeklopte Amerikaanse sfeertje rond dit WK. Heerlijk gewoon! Vanaf het moment dat de IM village officieel haar deuren opende, voelde je de spanning met de dag toenemen.

Zaterdagochtend 7u was het dan zover. Een kwartier na het vertrek van de pro’s namen zo’n 1800 atleten deel aan de start van het eerste onderdeel: 2.4 miles (3.9km) ocean swim. In iets minder dan 1u 15min stond ik terug aan wal om enkele minuten later het 112 miles (180km)  lange fietsparcours aan te vatten. De tropische winden die vaak in het nadeel stonden verplichtten me mijn wedstrijd heel goed in te delen en zodoende de motor niet te vroeg op te blazen. Het vlotte vrij aardig en 5u36’ later bereikte ik de wisselzone.  De benen voelden nog ok maar het zwaarste was yet to come: 26.4 miles run of beter gekend als de marathon (42km). Het kwik dat op dat moment met de 40° flirtte maakte er een echte uitputtingsslag van. Vele atleten moesten helaas de strijd staken. Zowel fysiek als mentaal was het keihard afzien, maar opgeven… no way! De laatste mijl werd een ware triomftocht. Alle pijn in mijn lichaam maakte plots plaats voor een fantastisch euforisch gevoel. De laatste 100meter op Ali Drive tot slot, was met geen woorden te beschrijven. Een totaaltijd van 10u51’ (marathon in 3u46’) was van ondergeschikt belang want met enige trots kan ik me nu “Official Hawaii IM Finisher” noemen. Ik kijk al uit naar 2010.